شادي
ناپايدار است

در آمدن
زمان از آن پيشي دارد

و در رفتن
خود از زمان جلوست

1358

درج نظر

||

ارسال شده توسط در 7/2/1386 و ساعت 12:59:29

طلوع

چو ريخت
خون سياوش
بر آبگينه ي آتش

چو صاعقه
پس رگباري
گيرد كمان نقره
سپيداري

 '1.37 دقيقه- 285kb

||

ارسال شده توسط در 22/10/1385 و ساعت 10:05:16

شكار

خوابِ روي تو مي ديدم

به وقتِ گريستن

در بيداري

آهو تيري در پهلو داشت

چشمت، حرفي با من، در تنگه ي ابرو

آري!

حاشا دور

كاشا نزديك

آزمندانه بال مي‌زنم

با دولب،

يا نيمي از آن

پرسيمرغي در هوا چرخ مي‌خورد

و من به دهانِ دره

مي‌افتم!

||

ارسال شده توسط در 17/10/1385 و ساعت 09:52:05

هفت بند

دلِ پاييزي‌ام را آفتابي
اگر از جنسِ آتش،
يا كه آبي!

من اين سرمستي از چشمِ تو دارم
تو در خُمخانه‌ي شعرم،
شرابي…

تو،‌ ني
من نايِ آتشبانگٍ كوهي
نمی‌آيي به چشمم، مثل خوابي!

تابستان 74 - زمستان 85

 '2.14 دقيقه- 392kb

كست هاي ارسالي پيشين در آرشيو پادكست .::حرف آخر::.

||

ارسال شده توسط در 15/10/1385 و ساعت 13:34:54

تا به كي ...

شب، با پياله

در تكان دستي مي رفت.

مستي مي گفت:

- تاكي ببينمت، اي دوست؟

- تا به كي ...

ازبنديان، هركه به سويي

به كورسويي، ما نيز! 

||

ارسال شده توسط در 21/9/1385 و ساعت 17:39:53

 پاييز

اسب تابستان
به ارابه پاييز بسته شد
دريغ از يك آب تني
در بركه

شلاق سيمي باد
در هوا پيچيد
بر كه؟

||

ارسال شده توسط در 20/9/1385 و ساعت 18:46:03

سنگ نبشته

در عشق
چيزي كه مبادله مي شود
مهرباني ست
- نه هيچ چيز ديگر.

دشنه هم در قلب مي نشيند
اما مهربان نيست!

مهر 1358

'1.36 دقيقه- 283kb

||

ارسال شده توسط در 17/9/1385 و ساعت 11:03:09

مه و شاعر

پيدا، نه
چه ناپيدا مي شوم
وقتي شعر
مثل مه غليظي در من پائين مي آيد

با پنجه هاي نقره ئي
چونان گربه يي، كه سپيده دمان
به جاليز مي رود

درخت انجير مي شوم
با برگ هاي شيري
پنجه در پنجه
با آفتاب

با شاخساران پرگره
كه نه چندان بي شباهت به ابروانِ نازك تواند

هنگام كه دامن چين چيني ات، آن بالا
چفتِ زانوانت مي شود
و جوجكانِ نگاه من
تخم در چشمخانه عشق مي شكنند

با قورباغه هاي كوچك سبز ِ نابالغي كه
عاشقِ چاكِ پيراهنِ رسواي تواند

پيدا، نه
چه ناپيدا مي شوم
وقتي شعر
مثل مه غليظي در من پائين مي آيد

نيمتاجي مي شوم
از گل زرد
و برگ سبز كدو
در آستانه زفافِ روستائي تو

پيراهن ململي مي شوم
كه تو دوست داري بپوشي

پچپچه ئي _هم از آن دست _
عاشقانه و ممنوع
كه شاخساران بر آن رشك مي برند

چشماني به خمار عسل، آكنده
كه بهت كندوئي اش را
بانگ خروسي
صبحگاهان شكسته است

چه مي شوم
و چه نمي شوم

سلاحي مي شوم در دستت
اسم شبي، كه ترا
از چشم زخم دشمن دور مي كند

آوازي مي شوم در جنگل
ناخوانده
عطر رازي بر لب هاي تو
مانده

كبكي مي شوم كه از بلنداي كوه
دره را آواز مي دهد

بال كبوتري با نام قاصدك
و حلقه يي به منقار
كه نه از آن پاهاي شرقي تست

در پوششي از مه
ترا دوست مي دارم، اي درخت انجير
چه زيبا و سايه گستر شده اي
انگار شير تو
در پستان هاي مادرم مايه بسته است!

دي 1365

'3.51 دقيقه- 565kb

||

ارسال شده توسط در 16/9/1385 و ساعت 09:41:50

سفر

پرنده كوچك من
اگر مي دانستم تا اين زمان
به نزدم بر نخواهي گشت
پرت را مي چيدم
تا آرزوي يك پرواز كوچك
براي هميشه
بروي دلت بماند.

پاييز سال 1334

||

ارسال شده توسط در 15/9/1385 و ساعت 18:02:15

جايزه

هزار ماديان سرخ را
به اسب سفيدي مي دهم
كه او را
سواره
بخانه بياورد

- او خواهد آمد
- كي؟
- امروز يا فردا
- امروز از آن تست
و به فردا نيز اعتمادي نيست!

  '1.43 دقيقه- 301kb

||

ارسال شده توسط در 13/9/1385 و ساعت 10:08:58

زخم

موريانه
صندوق را مي خورد
اندوه
سينه را

هر دو پنهانند
اما
زخم شان كاريست!

||

ارسال شده توسط در 12/9/1385 و ساعت 10:54:41

گل مرداب

شب را بگو
روي بركه چادر بزند
مرغ حق
بمن عاشق شده است.

- روزگار سياه را
مي بيني؟
گل مرداب را
نمي چيني؟

'1.43 دقيقه- 303kb

||

ارسال شده توسط در 11/9/1385 و ساعت 11:23:29

 لالايي

آيا عشق مسري ست؟
- آه
- نه
- نمي دانم
- شايد!
اگر عشق مسري نيست
پس چگونه مي توان
با يك لالايي
كودكي را خواب كرد؟
- آن يك سياست است
و ما را با آن
كاري نيست!

'0.55 دقيقه- 175kb

||

ارسال شده توسط در 10/9/1385 و ساعت 18:47:01

جامه دران

چهار كس
مي برندش پاي ديواري
با كتف و _
روي بسته
          چه سالاري               

مرگ، در مقابل ايستاده
جوخه آماده
خورشيد دف زنان، با سپيداري
جامه دران
                   آري                        

چهار زخمه ي همگون
چهار چشمه ي پرخون
چهار گل مي رويد
در گلدان
سالي پس از زندان!

'3.54 دقيقه- 458kb

||

ارسال شده توسط در 8/9/1385 و ساعت 09:44:36

نگار*

- آي كوچولو
چه مي كني؟

- مشقٍ نگاه مي كنم!

- با چه؟
- خط درشت!

چشم سياه معلم
افتاد بر مركب
يك نقطه پخش شد:

- اين چيست؟
- يك نگاه!

- اين نقطه؟
- آه ...

كاغذ مچاله شد:
شاگرد، سرخ...
معلم*، سرخ!

||

ارسال شده توسط در 7/9/1385 و ساعت 11:48:12

مترو

عشق
مسافر تنهايي است
با قلبي در چمدان
-و چهار پله

پايين تر از آنجا
كم من ايستاده ام!

آه
زغال نگاهت
در سينه ام مي سوزد
- و خط آتش سيگارم

مرا از تو
به تاريكي مي برد

بيرون افتاده ام
از تو
نيم سوخته، اما با دهانه ي خاموش
هنوز دود مي كنم !

||

ارسال شده توسط در 6/9/1385 و ساعت 12:46:43

يك شبي را كه ...

با يار
خو كرده ام دو سه سالي
بر _ دار
با گل قالي

حالي
به ياد آن پياله ي خالي
مي زنم فالي

افسوس
ميخانه بسته و _
خم ها
شكسته

با
چشم سياه تو
مگر يک شبي كنم حالي ...

'1.46 دقيقه- 312kb

||

ارسال شده توسط در 5/9/1385 و ساعت 16:57:41

دلار

پائيز، با سر انگشتانِ زردِ نيم سوخته
با سيگار برگش
از راه مي رسيد

كولي باد و لولي و لكات
با چتر و چكمه و عينك دودي
پيپ و عصا و ارز يهودي
تا پشت درب سفارت، مي لوليد

زنگ مدرسه
انبوه كودكان خاكي را
با آن تفنگ هاي چوبي
در كوچه باغ ها
خلع سلاح مي كرد

در آسمان دودي پائيز
آتش زبانه زد
فوجي كلاغ، پرواز كورش را به يك اسكادران
از هواپيماهاي دشمن، داد

ريال
جايش را به دلار
و من جايم را توي صف نان، به تو

غروب غم انگيزي است
هيزم ارز مي سوزد
ريال كوچولوي من، علوفه وار
به معده دلار
مي رود:

با پنج دلار
تنها مي شود شبحِِ يك ساندويچ لاغر را
گاز زد
با هفت دلار
يك فيلم وسترن ديد

با دوازده دلار
كارت پستالِ يك اسكناس ده هزار ريالي را
خريد

با چهارده دلار
يك قسم راست خورد
با چند دلار بيشتر جشن گرفت
با يك سنت، مي شود مرد!

-با چند فشنگ مي شود زنده ماند؟
-تا آخرين فشنگ!

آه
اي تفنگ هاي چوبي
در كوچه باغ ها ...

(اين شعر در پائيز سال 1366 گفته شده است)
'3.02 دقيقه- 356kb

||

ارسال شده توسط در 29/8/1385 و ساعت 12:14:10

نازي با پيراهني با پاچينِ بنفشه‌زار، كه تكه‌اي از آن‌، دستمال
گردنِ يك سرباز عروسكيِ چترباز بود، كنارِ ماه در قابِ پنجره
مي‌نشست و مادر براي هردوشان قصه مي‌گفت:

اي ماه نقره‌اي
تو كه اي؟ چه‌اي؟
گاهي سوارِ بر، ابر
گاهي توي مه‌اي
اگه قايقي
كرجي‌بانت كو؟
پاروهاي نقره‌اي  و
بادبانت كو؟
اگر عروسِ آسماني
پس چرا تنهايي؟
با پولك‌هاي نقره‌اي
شب‌ها در مي‌آيي؟
با من بگو،‌ اي ماه!
چه‌كار و پيشه داري؟
راهزنِ دل‌هايي، پيداست
خُرده شيشه داري!

نازي لبخندي زد و به صداي شيشه‌ايِ ماه، كه از ميان شاخه‌هاي
صنوبر، آرام مي‌گذشت، با دهانِ شكلاتي،‌ فالگوش ايستاد:
”مامان جونم، بازهم داري؟”
مادر گفت:
”چه اطوارها، مسواك بزن، تا بيداري!”
نازي گفت: ”الانه مامان، چشم.”
و سرباز عروسكي اش را، براي چند لحظه با مادر، تنها گذاشت.
بابا، با چشم‌هاي سرباز عروسكي، به مادر نگاه مي كرد!

گزيده اي کوتاه از اثر چاپ نشده سايه بابا مال من (ادبيات کودک)

'1.15 دقيقه- 219kb

||

ارسال شده توسط در 28/8/1385 و ساعت 15:40:52

'1.35 دقيقه- 279kb

فهرست 38 كست ارسالي پيشين در آرشيو پادكست .::حرف آخر::.

38- يك شبي را كه 37- شعر دلار 36- شعر ماه نقره اي 35- شعر ماه عسل 34- شعر جبهه عشق 33- شعر راه هاي آبي 32- شعر قالي ايراني 31- شعر چل تاس 30- شعر سرباز  29 -  شعر حلقه نامزدي 28- شعر نردبان نقره 27- شعر كوچك جنگلي 26- شعر بلوار سياه  25- شعر سبز قبا 24- شعر چهره سنگي 23- شعر مرا گريه كن 22- شعر كولي و ماه 21- شعر خواب هاي سفيد 20- شعر آفتاب پير 19- شعر چشم هاي باراني 18- شعر منجوق 17- شعر ميرزا 16-  شعر هميشه برفي 15-  شعر خسوف 14- شعر گيتار سياه 13- شعر نارنجستان 12- بخشي از رمان سينما مثل ‌ِتو نيس‌ كه‌ تموم‌ راه‌ ساكت‌ بشينه‌. عاشقي‌ بلده‌! 11- شعر حرف آخر 10- شعر بيا، بمان، نرو! 9- شعر گوزن 8- شعر گريه های دريايی 7- شعر مادر 6- شعر حصارِ زندان 5- طرح بازار دوشنبه 4- طرح در ناتمامي 3- طرح ناشتايي 2- شعر جدايي 1- شعر نماز شكسته

  Mail:  mahmood_tayari@yahoo.com

||

ارسال شده توسط در 27/8/1385 و ساعت 10:27:06

جبهه ي عشق

اگر پلي به ميان دل ها
زده نشده،
دختر در بنفشه زار چه مي كند؟

پسر
در كارزار چه؟

جبهه ي عشق
باز است و يك سرباز
تفنگش را به دلش فروخته!

'1.42 دقيقه- 301kb

||

ارسال شده توسط در 27/8/1385 و ساعت 00:59:30

راه هاي آبي

دختر،
از راه هاي آبي
به بندرگاه رسيده
گل مردابي
چيده

آن نيز
هيچ شباهت به دلي -كه
با من در ميانِ سينه نيست- ندارد!

با حباب هايِ شكسته، در شبِ چشمانِ او، چه مي كني؟
به شورابه  رسيده اي، برگرد!

'2.08 دقيقه- 377kb

||

ارسال شده توسط در 26/8/1385 و ساعت 08:52:35

قالي ايراني

دنياي نخ نما، گل ها و پونه ها
گلرخ آتشي:
سيم بر، مه لقا

تاري به دست او، چنگي به دل ها
جيحون چشم:
ميگون لب ها

شاهزاده اي بر اسب
تير از كمان:
رها

آهو بره اي
تازان با صبا
نقشينه دشتي سرخ:
- اما به زير پا!

'1.19 دقيقه- 233kb

||

ارسال شده توسط در 25/8/1385 و ساعت 14:03:09

چل تاس

نوعروس
با ”چل تاس“ ي پنهان
به زيرِ پيراهن
خندان
ميانِ بوته هاي پوشيده در مه و –
شبنم
از دامنه ي شيطان كوه
بالا مي رود
كم كم.

||

ارسال شده توسط در 24/8/1385 و ساعت 20:23:25

سرباز

وقتي مرا
به پاي پنجره مي خواني
با دگمه فلزي افتاده
-ماه-
پا گون ابر پاره
اي بي ستاره، سرباز!
دلم مي خواهد ترا
در تاريكي حاشا كنم

||

ارسال شده توسط در 24/8/1385 و ساعت 18:41:32

حلقه نامزدي

دلم
ميانه ي چاه و
بوي يوسف مي دهد پيراهنم

بي تو
نشانِ قافله اي نيست
در بياباني كه منم

نامت
ميانِ خُطبه و گل
حلقه را به پاي چشمِ من نشانده اند!

'1.49 دقيقه- 268kb

||

ارسال شده توسط در 23/8/1385 و ساعت 10:19:28

نردبان نقره

در چهره ي تو
ماه،
از نردبانِ نقره پايين مي آيد

اندوه،
در خوابسرايِ چشم تو
آبي است

و بر لبانت
دو پري ماهي
در دامچالِ بوسه

بر شانه ات،
دو فرشته ي برفي
نگاهِ مرا در خطٍ آتش، لب خواني مي كنند!

||

ارسال شده توسط در 22/8/1385 و ساعت 15:31:55

كوچك جنگلي

سبز برخاستن،
درخت شدن، شكوفه آوردن
به پيوند و قلمه، رُستن

بالا مرتبه بودن،
تبرخوردن
شكستن

چه بزرگ مي شود،
اين باغ
با كوچكٍ جنگلي …

||

ارسال شده توسط در 21/8/1385 و ساعت 10:46:51

بلوار سياه

درختان
بي ساز و برگ
در اعتصابِ گياهي شان لرزان

باد
تف مي كند
آبدانه هاي باران را بر سرشان

ابر هاي زره پوش
مي گذرند
بر آسمانِ چهار راه ها

باد
چون ژنرالي ديوانه
مي كند باقيمانده ي سردوشيِ درختان را

پرده هاي شعار
بر فرازِ  دو  دار
سبك چون كاه

كه رويانده است
قارچ هاي نئون را
در بلوار سياه؟ 

||

ارسال شده توسط در 20/8/1385 و ساعت 18:21:35

چهره ي سنگي
 
برگِ ليمو را بوييدي
انار با تاج ستاره
خنديد!
 
به چهره ي سنگي ام نگاه كن
نام تو بر لبانم
چه سرخ روييده!

از مجموعه چاپ نشده "کولي و ماه"

||

ارسال شده توسط در 18/8/1385 و ساعت 11:05:12

مرا گريه كن

من گريه جامدم
چيزي از من
جز تو نمانده!
 
مرا در چشم هايت مخشكان
مرا گريه كن، بريز!

||

ارسال شده توسط در 17/8/1385 و ساعت 16:22:24

كولي و ماه

ماه
در قبيله ي –
دختركانِ عاشق
چل تاسي* بخت گشاست!

نگينِ عقيقي
بر انگشتريِ داماد!

النگويي نقره
كه تنها
به دستِ شب مي رود!

كوليِ زيبا
مهتاب تا در تو، تن شويه كند
با من به پشتِ نيزارهايِ اندوه بيا!
                   

||

ارسال شده توسط در 16/8/1385 و ساعت 12:46:20

آفتاب پير

پسركم، شاپركم
تقسيم را بخاطر داشته باش
اما گريه مرا، هرگز!

راه من
ديگر از كنار مدرسه تو نمي گذرد
چون كارم در آن اداره لعنتي
به آخر رسيده است

اين چگونه پاياني ست
كه به فرخندگي آغاز تو نيست

هيولايي سي ساله
طعمه خود را باز يافته است

پسركم
شاپركم
آنگونه که تو با دست هاي كوچولو
پل رنگين كماني
زير گلبرگ گونه ات مي زدي
و دنياي شكلاتي ات
توي دست هاي گچي معلم تقسيم مي شد
من روزهايم را، با روياي ته برج، بهم وصله مي زدم
جيره ناچيز من، به ماموريت هاي نارفته مي رفت،
و سردر اداره هميشه چراغان بود!

پسركم
شاپركم
دست هاي گچي معلم را
بخاطر داشته باش
اما گريه مرا، هرگز!

بگذار پيش از آنكه طعمه ي هيولا شوي
با تو بگويم:
كه گاه كه تو
در کلاس، ته مدادت را مي جويدي و
چه بد
موشهاي كاغذي، معده مرا
در يك سردخانه مي جويدند

عقربه هاي ساعتم
كوتاه تر
از پاهاي يك مورچه بود
روز
چون تابوتي سياه، بر من مي گذشت
و عصر
آفتاب را، مثل يك نارنج ترش
تنها روي پوست دستم مي توانستم داشته باشم.

||

ارسال شده توسط در 14/8/1385 و ساعت 10:07:38

چشم هاي باراني

تو، بي من
زميني مي شوي
من با تو، آسماني

آن سويِ آفتاب 
نشسته ام
با چشم هاي باراني

تو،
مرا گمشده
من، تو را مژدگاني

||

ارسال شده توسط در 13/8/1385 و ساعت 11:01:14

منجوق

- جاي غروب كجاست؟
- پشت پنجره!
- جاي من؟
- كنار آن!
- ماه؟
- در آبي خالي
- عشق؟
- در خالي سرخ

سوزني آسمان
با گل بته هاي ابر ترمه مي سوزد

شب آمد و
عطر غم
دل بي تو
كجا بگريزد؟

 '0.50 دقيقه- 195kb   

||

ارسال شده توسط در 12/8/1385 و ساعت 21:48:21

ميرزا

جنگل
بي تو گمنام است و
پرنده را آوازه يي نيست

||

ارسال شده توسط در 11/8/1385 و ساعت 19:25:56

هميشه ي برفي

||

ارسال شده توسط در 10/8/1385 و ساعت 09:15:59

خسوف

شب
غلامباره اي ست
نشسته بر تختِ آبنوسيِ ماه

گرداگرد
كورسو مي زنند
مغبچگان ستارگانِ سياه

دلم
به گنبد و اين بارگاه
گرفته

غم
به طشت مسيِ سينه ام
مي كوبد!

||

ارسال شده توسط در 9/8/1385 و ساعت 09:42:24

گيتار سياه

چهار چلچله به منقار مي برند
باغِ شعرِ مرا
تا نيمكره يِ آفتابيِ آن سيه چشمان

آنها برمي گردند
با تركه ي علفي ي نگاهِ تو
به آشيان

تنهايي، آواز مي خواند
با زخمي بي دهان
تو مي نوازي مرا، با گيتار سياهِ مژگان!

از مجموعه چاپ نشده "کولي و ماه"

||

ارسال شده توسط در 8/8/1385 و ساعت 11:11:58

نارنجستان

زير باراني از شكوفه
ميان يك نارنجستان
شهرزاد
زيبا و مجسم
آرميده

درختانِ نارنج
بر او چتر بگشاده
عطرِ كلامِ سحر آميزش
هفت باغ جان ملكزاد را
آكنده است:

- بچه چوپون جون!
چه ديدي؟
- ديدم صنمي خفته
گل به بالينش ريخته
زار زار مي گريست
از دستِ يارِ بيِ وفا

شهرزاد
اين قصه ناتمام بگذاشت
و چون بيمار بود
در بستر بيفتاد

ملكزاد
چهل روز بر بالين او بود
و خواب چون سگي ولگرد
به گردِ چشمانِ او پرسه مي زد
و چون حكيمان دانا نبودند
دفتر ايام چندان ورق نخورد
كه شهرزاد بمرد

ملكزاد
غلام مرگ را، با شمشير دشنام
گردن زد
و سوار بر يالِ باد
تا آتشفشانِ سينه شهرزاد
- كه بي شباهت به يك نارنجستان نبود
تاخت:

- ابر سياه
تو نديدي؟
- نه. نه.

- گم گشته يي به راه
نديدي؟
- نه. نه.

- سرگشته يي چو ماه
نديدي؟
- نه. نه.

- چوپان گله ها!
خاتون قلعه ها، سيمرغ قله ها، نديدي؟
- نه. نه.

- اي تك درخت بيد
تنها و نا اميد
آن يار بي پناه، آهوي بي گناه، نديدي؟
- نه. نه.

- اي آب، اي باد، اي آتش؟
آب، روان.
باد، دوان.
تا آتش مي خواست چيزي بگويد:
آب و باد
بر آن مي افتادند
آتش زبانه اي مي كشيد و
خاموش مي شد:

- ديو سياه، تو نديدي؟
- نه. نه.
- اي رو سياه، تو نديدي؟
- نه. نه. 

||

ارسال شده توسط در 7/8/1385 و ساعت 09:31:14

رمان سينما ("رمان سينما" در 203 صفحه، اواخر اسفند 1383 توسط نشر قطره منتشر شد.)

تمام‌ شب‌ در قطار و شناور توي‌ راه‌، در عبور از پل‌ تا تاريكي‌ ودرخت‌، شبح‌ِ كوه‌ها و دهانه‌ي‌ تونل‌ و هزارپايي‌ آهني‌ كه‌ مي‌خزيد،كبوتر، پيچيده‌ در روسري‌ِ مهسا، به‌ گل‌هاي‌ رزِ قرمزِ متن‌ِ آن‌ نوك‌ مي‌زد. صداي‌ سوت‌ قطار چيزي‌ شبيه‌ مِرنوي‌ گربه‌ها يا جيغ‌ زن‌ زائو بود.
 مهسا گفت‌: «حيووني‌، انگار تشنه‌ست‌.»
 بعد لبهاش‌ را غنچه‌ كرد و با پرنده‌ نوك‌ به‌ نوك‌ شد.
 به‌ مهسا گفتم‌: «تمومش‌ كن‌!»
 گفت‌: «حسوديت‌ مي‌شه‌؟»
 گفتم‌: «نه‌، اما روژلبت‌ پاك‌ شده‌!»
 گفت‌: «خب‌، دوباره‌ مي‌زنم‌. حيووني‌ داره‌ باهام‌ حرف‌ مي‌زنه‌. مثل‌ِ تو نيس‌ كه‌ تموم‌ راه‌ ساكت‌ بشينه‌. عاشقي‌ بلده‌. نديدي‌ به‌ گلهاي‌ رزِروسريم‌ چه‌ تند نوك‌ مي‌زد؟»
 گفتم‌: «چه‌ فايده‌، ديگه‌ نخ‌نما شدن‌، بايد بيندازيش‌ دور!»
 مهسا جا خورد، پرنده‌ را پرت‌ كرد به‌ طرف‌ شيشه‌ي‌ قطار. با نگاه‌ به‌روسري‌ گفت‌: «واي‌، خدا مي‌كشمش‌! اينجارو، اين‌، اين‌!»
 گفتم‌: «خب‌ ديگه‌ حالا، اشكالي‌ نداره‌. يكي‌ ديگه‌ برات‌ مي‌خرم‌.»
 اما مهسا انگار نشنيد. توي‌ لاك‌ِ خودش‌ بود. مرموز در نيم‌ رخ‌ باگوله‌ي‌ اشكي‌ كه‌ تا گوشه‌ي‌ لبش‌ پايين‌ آمده‌ بود. مهسا براي‌ تمام‌ راه‌نگاهش‌ به‌ پرنده‌، ترسناك‌ و بغض‌آلود بود.
 سپيده‌ دم‌، قطار از باريكه‌ راه‌ِ هزار خم‌ و بيشه‌ي‌ ساكت‌ و خنكاي‌ِآفتابي‌ِ آن‌ گذشت‌. ما به‌ شهر و خانه‌مان‌ رسيديم‌. همه‌ چيز عادي‌ شد.مهسا از حرفي‌ كه‌ زده‌ بود پشيمان‌ شد: «ببين‌، دلخور كه‌ نيستي‌؟»
 «از چي‌؟»
 «اين‌ كه‌ گفتم‌ عاشقي‌ بلد نيستي‌!»
 «تو همچي‌ چيزي‌ نگفتي‌!»
 «چرا گفتم‌! حواسم‌ به‌ اين‌ پرنده‌ي‌ لعنتي‌ بود. با پرهاي‌ نرم‌ و طوق‌ِبرنجي‌ كه‌ گردنش‌ بود، جذبش‌ شده‌ بودم‌. نمي‌دونم‌ چه‌ام‌ شده‌ بود؟»
 گفتم‌: «توي‌ ماه‌ عسل‌، نر و ماده‌ها زود به‌ هم‌ مي‌پرن‌!»
 مهسا سرخ‌ شد، گفت‌: «بد شد اما تاوانش‌ رو هم‌ كه‌ دادم‌. عوضش‌روسريم‌ رو بايد بندازمش‌ دور!»
 و با دستمال‌ سفره‌ به‌ پشت‌ِ كبوتر كه‌ از ريزه‌هاي‌ نان‌ صبحانه‌مان‌مي‌خورد زد: «بميري‌ الهي‌!»
 مهسا را بوسيدم‌ و به‌ سرِ كار رفتم‌. با دغدغه‌اي‌ آشكار در دل‌،چشم‌ به‌ راه‌ِ زمان‌ِ نيامده‌ بودم‌ تا به‌ خانه‌ برگردم‌. با ديدن‌ِ مهسا به‌آرايشي‌ غريب‌ در خانه‌، دلم‌ هزار راه‌ رفت‌. پرسيدم‌: «آرايشگاه‌ رفتي‌؟»
 لبخند زد، گفت‌: «هرچيه‌ مال‌ توام‌! اما چه‌ عجب‌ چشم‌هات‌ بازشد! حالا باورم‌ شده‌ دوستم‌ داري‌! يه‌ رقيب‌ لازم‌ بود برات‌ بتراشم‌!»
 خواستم‌ چيزي‌ بگويم‌، گفت‌: «ناهار آقا! خوشمزه‌ترين‌ ناهار دنيارو برات‌ پختم‌، زودباش‌. برو دست‌هات‌ رو بشور، بيا.»
كاش‌ به‌ وقت‌ ناهار نگاهش‌ نمي‌كردم‌. كاش‌ چيزي‌ درباره‌ي‌خوشمزه‌ بودن‌ غذا نمي‌گفتم‌. يك‌ گوله‌ اشك‌ از روي‌ گونه‌ي‌ مهسا سُرخورد افتاد روي‌ دانه‌ي‌ الماس‌ِ روي‌ سينه‌اش‌. دلم‌ ريخت‌، پرسيدم‌:«چي‌ شده‌!»
 آهسته‌ گفت‌: «خورديش‌!»
 گفتم‌: «خب‌ بله‌، اگه‌ منظورت‌ ناهارمه‌، دستت‌ درد نكنه‌، عالي‌بود.»
 گفت‌: «نه‌، رقيبت‌ رو مي‌گم‌!»
 هاج‌ و واج‌ گفتم‌: «نمي‌فهمم‌، رقيب‌ِ چي‌؟»
گفت‌: «پرهاش‌ رو زير يه‌ بته‌ گل‌ِ رز توي‌ باغچه‌ چال‌ كردم‌!»
 و بعد بلند شد، گفت‌: «دنبالم‌ بيا.»
 يك‌ مارمولك‌ كنار يك‌ بته‌ گل‌ محمدي‌ با كله‌ي‌ سبز و سه‌بر و نيشي‌مثل‌ زبانه‌ي‌ آتش‌، بر آمده‌ از دهان‌، خط‌ِ حريص‌ِ نگاه‌ مرا روي‌ پرِ سفيدِبه‌ خون‌ خشكيده‌ي‌ كبوتر دنبال‌ مي‌كرد!

4دقيقه-469kb از بخش‌ بيست‌ و دوم‌ 

  آثار محمود طياري از زبان سجاد صاحبان زند / کتاب هفته شماره 253 / شنبه25تير ماه 84:

زبان و نثر او، هرگز آن چيزي نيست که آن را با عنوان زبان و نثر استاندارد مي شناسيم. او لحن بخصوص خود را دارد و مي کوشد که نثر" ويژه طياري" را داشته باشد. اين نثر از شروع کتاب خودنمايي مي کند و تا آخر کتاب، به طور يکسان خود را حفظ مي کند. جمله هاي طياري اغلب بلندند و نحو فارسي را به چالش مي کشند: "سپيده‌ دم‌، در بازي‌ِ شطرنجي‌ِ هوا، آنجا كه‌ بر بام‌ خزه‌پوش‌ِ سفال‌، سوزني‌ِ آسمان‌، با گل‌بـُته‌هاي‌ ابرِ ترمه‌ مي‌سوزد، من‌ بر خشت‌مي‌افتم‌.از بخش يکم رمان سينما/نشر قطره" او در اين سطر به جاي کلمه گرگ و ميش به بازي شطرنجي هوا اشاره مي کند و همين نکته هاست که آثار او را به شعر نزديک مي کند.

||

ارسال شده توسط در 5/8/1385 و ساعت 11:52:18

حرف آخر


برف را
هنگام كه مي بارد
و جاي پاي تو را در قار قارِ كلاغ مي شنوم!

از تو ومن
تنها يك قلب سرد
به روي پوست درخت چنار مانده!

مي شنوي
حرف آخر را
از دهانِ اره اي كه دندان هايش يك در ميان ريخته است؟

100kb

||

ارسال شده توسط در 4/8/1385 و ساعت 12:33:52

بيا، بمان، نرو! 

بيا، بمان، نرو!     
زمان،
پر از لحظه هاي بي تو نيامده است
بيا، نرو!

خواب عقربه ها سنگين
خيالِ آمدنت، به سال هاي رفته مي ماند.
نرو، بمان!

لحظه هاي لاك پشتي
به رو افتاده
بوسه هاي پرز دار، در آفتاب مرده، گرم مي شوند
بيا، نرو!

به غرقابی كه مرا به سوي تو مي برد
با ثانيه شمار پارو مي زنم!
بيا، بمان، نرو!

110kb

||

ارسال شده توسط در 3/8/1385 و ساعت 11:51:04

گوشه اي از گفت و گو با محمود طياري درباره شعر:

 در جهانِ هستي ، خيال انگيز تر از شعر، چيزي از ذهن انسان نگذشته.
كوتاه، به قول “اوجي” مثل آه!
شعله اي و پس آن گاه خاموشي.
شعر قالب دروني شده ي جهان پيرامونيِ شاعر است، صندوق اسراري است كه با واژه هاي كليدي باز مي شود.
شعر، آيينه ي زبان شاعر است. شهاب گونه، سينه ي تاريكي را مي شكافد. با زه ي خيال، كشيده مي شود و مستقيم به خال مي زند:
به يار كه رسيد، چون پرنده اي از پي دانه، مي نشيند به گوشه ي لب او، و ديو را كه ديد، چون تيري مي نشيند به پهلو، يا ميانه ي دو ابرو! بگذريم از اين كه، رقص پا با زبان را،‌ بعد از مولانا و حافظ ، هنوزكسي به ميان مردم نبرده و ما نيز كه چنين خيالي نداريم!

 گريه های دريايی

چه ساحلي
چه تماشايي
تمام كودكي ام روي كول تنهايي است
گذشته اسكله
پيري بلم
جواني موج
دلم مساحتي از گريه هاي دريايي است

نهنگ خاطره
در هرم آفتاب و نمك
خيال آب و غم شور و ماهي و _
لك لك
دلم به كارايي
چو مرغ ماهيخوار
گذشته هم جايي
به بال عنقايي است

تمام كودكي ام
اژدها و قصه ي ماه
شبم چه مهتابي است
گذشت آب از سر و
اما _
گذشته ام آبي
چو بال مرغابي است

چه ساحلي
چه تماشايي
سياه بيرق باد و
شكسته سينه ي آب

خيال پاره ي تورم
ميان شرجي بندر
به زير پل
باقي است.

188kb

||

ارسال شده توسط در 1/8/1385 و ساعت 08:52:03

محمود طياري از زبان م. بهرنگ/پرچم خاورميانه 1344:

طرح ها خطوط جانداري هستند در گوشه و كنار ده. اگر طرح را سياقي نو بشماريم در بيان .مفاهيم، طياري از پويندگان اين راه است.

حصارِ زندان

تنهائي مرا
كه راه راه است و
نگاهِ يك زنداني را
دارد
با بال سنجاقك ها
اندازه بگير

در بركه هاي خواب من
نيزاري روئيده
چندانكه به هيئت ماهي
مي آئي و مي لغزي
تنها هراسناك دهانِ قرمزِ كوچكِ توام

راه مي ماند و
راهي مي ميرد
مهتاب گربه يي ست
كه از حوض خانه تو
ماهي مي گيرد
ماه
اگر چه سنگي ست
يك راز
در دو سينه نمي ماند

زنهار نام مرا به باد نگوئي
كه ساقه در سفر باغ و داس پنهانست
يكبار
راز مرا به چاه نگوئي
كه چرخ حادثه در كار ديو
حيرانست

چندانكه با رازم نجوا داري
آه مي شوي مي سوزي
ابر مي شوي مي باري

تنهائي مرا
تو پاداش!
سنجاقك طلائي من
در حصار زندان باش!

210kb

||

ارسال شده توسط در 27/7/1385 و ساعت 23:21:47

محمود طياري از زبان شاملو/مجله خوشه 1346:

در مجموعه اخير كاكا، طياري چند اثر خيلي خوب دارد و نشان مي دهد كه او با همه جواني از خيلي از نام آوران (بند و بست چي) تهران موفق تر است و حالا چه باك كه در جريده هاي ماهانه و هفته نامه و سه ماهنامه اسمش را چون ديگر جوانان با بسم الله مي برند و رم كردن و نگفتني.

...به چشم هايم آب مي زدم خنك بشوم، گاودزد پايين محله مان را ديدم به يك امنيه اسو تعارف مي كرد، ماتم برد!

174kb 

||

ارسال شده توسط در 27/7/1385 و ساعت 09:44:30

... مرد چيزي نگفت.
دختر گفت؛ بهتر بود نمي اومديم.
پسر گفت؛ آره!
و طرف تلمبه رفت تا گلويي تر كند، بعدش صداي تلمبه بود و بوق سمج ماشيني كه آن گوشه تعميرگاه بود و شفق هوا، روي آسفالت ترك خورده خيابان و صداي آب يخي!

||

ارسال شده توسط در 26/7/1385 و ساعت 10:21:34

نمازِ شكسته


شب بر شانه هايت،
تار به دست
به مويه:

سرگذشتم را
به واگويه!

بلال،
بر زُلف‎ دسته ات
به اذانِ صبح، بناگوش گرفته!

با آفتابي ريخته بر گيسو
دلم در سفري
به آن سو:
پيِ اقامه ي نمازِ شكسته اي بود!

||

ارسال شده توسط در 23/7/1385 و ساعت 21:34:37